Probablemente te preguntes ahora,
si todavía me quedan lunares en la piel
o pestañas con las que esconderme.
Te diría que sí;
camino desnuda.

Un pouco de sulfuro, por favor.




A metamorfose existe,
e a aniquilación do reflexo tamén.
Eu creo que son a que mira de costas
ó atroz escenario presente
da degradación.
Imparábel.

Despedida ó mar


Se o egoísmo me deixase
sentirme ceibe do teu destino,
volvería á túa beira espida,
de mercurios e salinas,
buscando vida nos meus peitos.
Uns peitos de dólares e monóxido tinguidos.

Mais por moito que te busque,
que te escriba,
que te toque nas niñas retinas,
eu sei que só son gaivotas
o que queda dun agosto perdido.



    No miento si te digo que yo ya no veo diez dedos.

                                                                     ¿pero qué importa, señores? Una pipa sigue siendo una pipa.




Probably my cat´s eyes had left me,
even before I´d changed my lips.
They were a deeply pure green; wild.
They were mine.
They were mine and turned gray.
They were mine, I said.
They were mine as my wrists.
As my toes.
As my neck.
As my hatred full of lost memories.
As your confussion in my silly nights.
But, don´t be dumb. 
Your cats are dead.